Είναι ο Θεός δίκαιος; Τιμωρεί ή συγχωρεί;
Συμβιβάζεται η δικαιοσύνη με την αγάπη Του;
Τι είναι ο παράδεισος και η κόλαση;
Αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να προσεγγίσει το βιβλίο αυτό.

Ιστορικός Ενοριακός Ναός Λεβαδείας
Είναι ο Θεός δίκαιος; Τιμωρεί ή συγχωρεί;
Συμβιβάζεται η δικαιοσύνη με την αγάπη Του;
Τι είναι ο παράδεισος και η κόλαση;
Αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να προσεγγίσει το βιβλίο αυτό.
Ιωάννης Καραβιδόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης, Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
Είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή: «Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος κι ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά κι έκανε την εξής προσευχή σχετικά με τον εαυτό του: “Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ που εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους άρπαγας, άδικος, μοιχός, ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο ναό το δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματα μου”. Ο τελώνης, αντίθετα, στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: “Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό”. Σας βεβαιώνω πως αυτός έφυγε για το σπίτι του αθώος και συμφιλιωμένος με το Θεό, ενώ ο άλλος όχι· γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί» (Λουκ. 18, 10-14).
Δύο χαρακτηριστικούς τύπους ανθρώπων μας παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή: Ένα Φαρισαίο και έναν τελώνη που προσεύχονται στο Ναό. Αποτελούν τους δύο αντίθετους πόλους της κοινωνίας της εποχής εκείνης. Ο ένας είναι ο ευσεβής και δίκαιος στα μάτια των ανθρώπων, ο γνώστης του Νόμου, ο ανήκων στην ομάδα των Φαρισαίων που ήταν η άρχουσα θρησκευτική τάξη. Ο άλλος είναι ο εκπρόσωπος της τάξεως των αμαρτωλών, των ανθρώπων που το επάγγελμά τους ήταν συνυφασμένο με την αρπαγή, τη βιαιότητα, την απομύζηση των υπαρχόντων του λαού. Τελώνης στη συνείδηση όλης της κοινωνίας της εποχής είναι ο έσχατος των αμαρτωλών. Συνεχίστε την ανάγνωση του “Η αυτάρκεια και η ταπείνωση”
Οι άγιοι Πατέρες καθόρισαν να γιορτάζεται η μεγάλη δεσποτική γιορτή της Θείας Μεταμορφώσεως την 6η Αυγούστου, δηλαδή σαράντα ήμερες πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Έκριναν αναγκαία τη μετάθεση της γιορτής, γιατί δεν ταίριαζε ο πανηγυρικός της χαρακτήρας με την πένθιμη περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, στη διάρκεια της οποίας είχε γίνει. Κι έγινε τότε για να προετοιμάσει τους Αποστόλους για τη δοκιμασία του Θείου Πάθους, αλλά και για να επιβεβαιώσει κατά κάποιο τρόπο την προαιώνια δόξα Του..
Συνεχίστε την ανάγνωση του “Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος ως πηγή θεογνωσίας”
(«Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χείρ ἀμυήτων· χείλη δέ πιστῶν τῇ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνήν τοῦ ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω: Ὄντως ἀνωτέρα πάντων ὑπάρχεις, Παρθένε ἁγνή»)
«Ἐσένα πού εἶσαι ζωντανή κιβωτός τοῦ Θεοῦ, ἄς μή σέ ἀγγίζει ὁλότελα χέρι ἄπιστο, ἀλλά χείλια πιστά ἄς ψάλλουνε δίχως νά σωπάσουνε τή φωνή τοῦ ἀγγέλου (ὁ ὑμνωδός θέλει νά πεῖ τή φωνή τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, πού εἶπε «εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί») κι ἄς κράζουνε: «Ἀληθινά, εἶσαι ἀνώτερη ἀπ’ ὅλα Παρθένε ἁγνή». .
Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιό πολλοί σήμερα, τώρα πού ἔπρεπε νά προσπέσουμε μέ δάκρυα καυτερά στήν Παναγία καί νά ποῦμε μαζί μέ τό Θεόδωρο Δούκα τό Λάσκαρη, πού σύνθεσε μέ συντριμμένη καρδιά τόν παρακλητικό κανόνα: «Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρῖον, Παρθένε». «Σάν τά μελίσσια πού τριγυρίζουνε γύρω στήν κερήθρα, ἔτσι κ’ ἐμένα μέ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καί πέσανε ἀπάνω στήν καρδιά μου καί τήν κατατρυπᾶνε μέ τίς φαρμακερές σαΐτες τους. Ἄμποτε, Παναγία μου, νά σέ βρῶ βοηθό, νά μέ γλυτώσεις ἀπό τά βάσανα».
Συνεχίστε την ανάγνωση του “Ἐπί σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις”
Ἕνα βράδυ ἕνας γέρος (ἰνδιάνος) τῆς φυλῆς Τσερόκι, μίλησε στὸν ἐγγονό του γιὰ τὴ μάχη ποὺ γίνεται μέσα στὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων.
Εἶπε: «Γιέ μου, ἡ μάχη γίνεται μεταξὺ δύο «λύκων» ποὺ ὑπάρχουν μέσα σὲ ὅλους μας. Ὁ ἕνας εἶναι τὸ Κακό. – Εἶναι ὁ θυμός, ἡ ζήλια, ἡ θλίψη, ἡ ἀπογοήτευση, ἡ ἀπληστία, ἡ ἀλαζονεία, ἡ αὐτολύπηση, ἡ ἔνοχη προσβολή, ἡ κατωτερότητα, τὰ ψέματα, ἡ ματαιοδοξία, ἡ ὑπεροψία, καὶ τὸ ἐγώ.
Ὁ ἄλλος εἶναι τὸ Καλό. – Εἶναι ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλπίδα, ἡ ἠρεμία, ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ εὐγένεια, ἡ φιλανθρωπία, ἡ συμπόνια, ἡ γενναιοδωρία, ἡ ἀλήθεια, ἡ εὐσπλαχνία καὶ ἡ πίστη στὸ Θεό.»
Ὁ ἐγγονὸς τὸ σκέφτηκε γιὰ ἕνα λεπτὸ καὶ μετὰ ρώτησε τὸν παππού του: «Ποιὸς λύκος νικάει;»
Ὁ γέρος Ἰνδιάνος Τσερόκι ἀπάντησε ἁπλὰ. «Αὐτὸς ποὺ ταΐζεις.»
Με αυτή την αλληγορία ξεκίνησε η φετινή παραδοσιακή εκδήλωση που για πρώτη φορά μετά το 2005, έγινε λόγω ανωμαλίας των καιρικών συνθηκών, στο Ρόδον Παλλάς.
Εμείς, ως συσσίτιο που διοργανώνει την αποψινή βραδιά, προσπαθούμε να «ταΐσουμε» τον καλό «λύκο» της φιλανθρωπίας, της συμπόνοιας κ.λπ.
Εκφράστηκαν πολλές ευχαριστίες προς:
Επισημάνθηκε ότι στο συσσίτιο αλλά και στις άλλες δραστηριότητες διακονίας, μπορεί να συμμετέχει οποιοσδήποτε θα ήθελε να αφιερώσει υπέρ της ενορίας χρόνο, κόπο, αγάπη και ενδιαφέρον. Δεν είναι κλειστές ομάδες από «ημετέρους». Και αυτό επισημαίνεται με πολύ εμφατικό τρόπο γιατί ίσως κάποιοι έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι η προσφορά του συσσιτίου γίνεται από και προς συγκεκριμένους ανθρώπους.
Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή στην φετινή μας εκδήλωση και σας ευχόμαστε καλή διασκέδαση.
Άγνωστος συγγραφέας
Το βάψιμο των αβγών είναι το κατεξοχήν πασχαλινό έθιμο και γίνεται κάθε Μεγάλη Πέμπτη. Η ιστορία του κόκκινου αβγού Τα κόκκινα ή διακοσμημένα αβγά τα συναντάμε πριν από τα χρόνια του Χριστού, στην αρχαία Ρώμη, την Κίνα, την Γαλιλαία, την Περσία και την Αίγυπτο, όπου μοιράζονται σε ανοιξιάτικες γιορτές αφού -μαζί με τα κουνέλια- αποτελούσαν αρχαίο σύμβολο γονιμότητας, άξιο λατρείας και σεβασμού.
Συνεχίστε την ανάγνωση του “ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΑΥΓΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ”