Περὶ συμμετοχῆς τῶν πιστῶν εἰς τὴν Θ. Κοινωνίαν

 π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος

Κατά τὰς τελευταίας δεκαετίας ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι πολλοὶ πιστοί, ἐν ὄψει τῶν ἁγίων ἡμερῶν τοῦ Πάσχα καὶ τῶν Χριστουγέννων, συνωθοῦνται τὴν παραμονὴν αὐτῶν πρὸ τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου, διαγκωνιζόμενοι νὰ λάβουν τὴν Θείαν Κοινωνίαν καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ ἔχουν παρακολουθήσει τὸ Μυστήριον, ἴσως δὲ κάποιοι καὶ χωρίς τὴν δέουσαν προετοιμασίαν. Γεγονός εἶναι ἀκόμη ὅτι οἱ πλεῖστοι τούτων τὸν ὑπόλοιπον χρόνον ἀπέχουν τῆς Θείας Μεταλήψεως, προφανῶς ἀπὸ ἄγνοια τῶν «κεκανονισμένων» ἤ παραπληροφόρησιν.

Διὰ νὰ ἐκλείψῃ ἡ διαμορφωθεῖσα αὐτὴ λατρευτικὴ ἀταξία ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔκρινε σκόπιμον νὰ θέσῃ ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν καὶ δι’ ὑμῶν εἰς τὸν Κλῆρον καὶ εἰς ὅλον τὸ πλήρωμα τῆς καθ’ ὑμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τὰ κατωτέρω :Βασικὴ πεποίθησις κάθε Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δὲν ἦλθεν εἰς τὴν γῆν μας διὰ νὰ μᾶς δώσῃ μόνον τὴν ὑπέροχον διδασκαλίαν Του, ἀλλὰ διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν τοῦ Σώματός Του καὶ τοῦ αἵματός Του. Ἡ θυσία Του αὐτὴ μάλιστα πρέπει νὰ διαιωνίζεται, ὥστε οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτὸν νὰ κοινωνοῦν αὐτὸ τὸ σῶμα Του καὶ τὸ αἷμα Του. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάληξις τῆς θείας διδασκαλίας Του καὶ ὁ πυρὴν τῆς Ἐκκλησίας Του.

Διὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ θέμα ἔχουμε τὴν μαρτυρίαν τῶν Εὐαγγελιστῶν καὶ Ἀποστόλων Του. Τόσον οἱ τρεῖς πρῶτοι Εὐαγγελισταί (Ματθαῖος Κεφ 26, Μᾶρκος Κεφ. 14, Λουκᾶς Κεφ. 22), ὅσον καὶ ὁ Παῦλος στὴν Α´ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴν (Κεφ. 11) διηγοῦνται λεπτομερῶς τὸ γεγονός τῆς ἱδρύσεως καί τῆς παραδόσεως τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Μυστηρίου κατὰ τὴν ἑσπέραν τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Περὶ συμμετοχῆς τῶν πιστῶν εἰς τὴν Θ. Κοινωνίαν”

Η αυτάρκεια και η ταπείνωση

Ιωάννης Καραβιδόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης, Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή: «Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος κι ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά κι έκανε την εξής προσευχή σχετικά με τον εαυτό του: “Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ που εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους άρπαγας, άδικος, μοιχός, ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο ναό το δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματα μου”. Ο τελώνης, αντίθετα, στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: “Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό”. Σας βεβαιώνω πως αυτός έφυγε για το σπίτι του αθώος και συμφιλιωμένος με το Θεό, ενώ ο άλλος όχι· γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί» (Λουκ. 18, 10-14).

Δύο χαρακτηριστικούς τύπους ανθρώπων μας παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή: Ένα Φαρισαίο και έναν τελώνη που προσεύχονται στο Ναό. Αποτελούν τους δύο αντίθετους πόλους της κοινωνίας της εποχής εκείνης. Ο ένας είναι ο ευσεβής και δίκαιος στα μάτια των ανθρώπων, ο γνώστης του Νόμου, ο ανήκων στην ομάδα των Φαρισαίων που ήταν η άρχουσα θρησκευτική τάξη. Ο άλλος είναι ο εκπρόσωπος της τάξεως των αμαρτωλών, των ανθρώπων που το επάγγελμά τους ήταν συνυφασμένο με την αρπαγή, τη βιαιότητα, την απομύζηση των υπαρχόντων του λαού. Τελώνης στη συνείδηση όλης της κοινωνίας της εποχής είναι ο έσχατος των αμαρτωλών. Συνεχίστε την ανάγνωση του “Η αυτάρκεια και η ταπείνωση”

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος ως πηγή θεογνωσίας

Οι άγιοι Πατέρες καθόρισαν να γιορτάζεται η μεγάλη δεσποτική γιορτή της Θείας Μεταμορφώσεως την 6η Αυγούστου, δηλαδή σαράντα ήμερες πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Έκριναν αναγκαία τη μετάθεση της γιορτής, γιατί δεν ταίριαζε ο πανηγυρικός της χαρακτήρας με την πένθιμη περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, στη διάρκεια της οποίας είχε γίνει. Κι έγινε τότε για να προετοιμάσει τους Αποστόλους για τη δοκιμασία του Θείου Πάθους, αλλά και για να επιβεβαιώσει κατά κάποιο τρόπο την προαιώνια δόξα Του..

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος ως πηγή θεογνωσίας”

Ἐπί σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις

(«Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χείρ ἀμυήτων· χείλη δέ πιστῶν τῇ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνήν τοῦ ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω: Ὄντως ἀνωτέρα πάντων ὑπάρχεις, Παρθένε ἁγνή»)

«Ἐσένα πού εἶσαι ζωντανή κιβωτός τοῦ Θεοῦ, ἄς μή σέ ἀγγίζει ὁλότελα χέρι ἄπιστο, ἀλλά χείλια πιστά ἄς ψάλλουνε δίχως νά σωπάσουνε τή φωνή τοῦ ἀγγέλου (ὁ ὑμνωδός θέλει νά πεῖ τή φωνή τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, πού εἶπε «εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί») κι ἄς κράζουνε: «Ἀληθινά, εἶσαι ἀνώτερη ἀπ’ ὅλα Παρθένε ἁγνή».                                      .

Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιό πολλοί σήμερα, τώρα πού ἔπρεπε νά προσπέσουμε μέ δάκρυα καυτερά στήν Παναγία καί νά ποῦμε μαζί μέ τό Θεόδωρο Δούκα τό Λάσκαρη, πού σύνθεσε μέ συντριμμένη καρδιά τόν παρακλητικό κανόνα: «Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρῖον, Παρθένε». «Σάν τά μελίσσια πού τριγυρίζουνε γύρω στήν κερήθρα, ἔτσι κ’ ἐμένα μέ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καί πέσανε ἀπάνω στήν καρδιά μου καί τήν κατατρυπᾶνε μέ τίς φαρμακερές σαΐτες τους. Ἄμποτε, Παναγία μου, νά σέ βρῶ βοηθό, νά μέ γλυτώσεις ἀπό τά βάσανα».
Συνεχίστε την ανάγνωση του “Ἐπί σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις”

Ἕνα παραμύθι γιὰ μεγάλους καὶ μικροὺς

Ἕνα βράδυ ἕνας γέρος (ἰνδιάνος) τῆς φυλῆς Τσερόκι, μίλησε στὸν ἐγγονό του γιὰ τὴ μάχη ποὺ γίνεται μέσα στὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων.

Εἶπε: «Γιέ μου, ἡ μάχη γίνεται μεταξὺ δύο «λύκων» ποὺ ὑπάρχουν μέσα σὲ ὅλους μας. Ὁ ἕνας εἶναι τὸ Κακό. – Εἶναι ὁ θυμός, ἡ ζήλια, ἡ θλίψη, ἡ ἀπογοήτευση, ἡ ἀπληστία, ἡ ἀλαζονεία, ἡ αὐτολύπηση, ἡ ἔνοχη προσβολή, ἡ κατωτερότητα, τὰ ψέματα, ἡ ματαιοδοξία, ἡ ὑπεροψία, καὶ τὸ ἐγώ.

Ὁ ἄλλος εἶναι τὸ Καλό. – Εἶναι ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλπίδα, ἡ ἠρεμία, ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ εὐγένεια, ἡ φιλανθρωπία, ἡ συμπόνια, ἡ γενναιοδωρία, ἡ ἀλήθεια, ἡ εὐσπλαχνία καὶ ἡ πίστη στὸ Θεό.»

Ὁ ἐγγονὸς τὸ σκέφτηκε γιὰ ἕνα λεπτὸ καὶ μετὰ ρώτησε τὸν παππού του: «Ποιὸς λύκος νικάει;»

Ὁ γέρος Ἰνδιάνος Τσερόκι ἀπάντησε ἁπλὰ. «Αὐτὸς ποὺ ταΐζεις.»

Με αυτή την αλληγορία ξεκίνησε η φετινή παραδοσιακή εκδήλωση που για πρώτη φορά μετά το 2005, έγινε λόγω ανωμαλίας των καιρικών συνθηκών, στο Ρόδον Παλλάς.

Εμείς, ως συσσίτιο που διοργανώνει την αποψινή βραδιά, προσπαθούμε να «ταΐσουμε» τον καλό «λύκο» της φιλανθρωπίας, της συμπόνοιας κ.λπ.

Εκφράστηκαν πολλές ευχαριστίες προς:

  1. Τους επιτρόπους, τους συνεργάτες και το προσωπικό του Ναού,
  2. Τις διακόνισσες στην δραστηριότητα του Κυριακάτικου κεράσματος, που προσφέρεται αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία, όλο το χρόνο (εκτός Ιουλίου και Αυγούστου),
  3. Τις διακόνισσες που προετοιμάζουν και προσφέρουν τον καφέ για τους τεθλιμμένους των μνημοσύνων της ενορίας μας,
  4. Τα παιδιά και τους γονείς τους που μας τα εμπιστεύονται και τα φέρνουν με μεγάλη χαρά και στο κατηχητικό αλλά και το χορευτικό μας,
  5. Ιδιαιτέρως τις διακόνισσες του συσσιτίου που προσφέρουν με πολλή αγάπη και αγώνα, φαγητό σε δεκάδες συνανθρώπους μας, υπερβάλλοντας και τον εαυτό τους ειδικά σε άσχημες καιρικές συνθήκες,
  6. Τους επιχειρηματίες του Ρόδον Παλλάς που μας προσέφεραν την αίθουσα δωρεάν αλλά και τους υπαλλήλους που διακονούν στην εξυπηρέτηση των φαγητών και των ποτών αφιλοκερδώς.
  7. Τον ηχολήπτη και το συγκρότημα «εν πλω» για την κάλυψη της εκδήλωσης αυτής
  8. Τους καταστηματάρχες που μας έδωσαν μια πληθώρα δώρων για να προωθήσουμε τη λαχειοφόρο αγορά μας και την εταιρεία Παλίρροια Α.Ε για την προσφορά της σε εδέσματα
  9. και τέλος, την Ιερά Μητρόπολη και τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας οι οποίοι αποτελούν την ομπρέλα κάθε πνευματικής ή άλλης δράσης των ενοριών καθώς και της δικής μας ενορίας.

Επισημάνθηκε ότι στο συσσίτιο αλλά και στις άλλες δραστηριότητες διακονίας, μπορεί να συμμετέχει οποιοσδήποτε θα ήθελε να αφιερώσει υπέρ της ενορίας χρόνο, κόπο, αγάπη και ενδιαφέρον. Δεν είναι κλειστές ομάδες από «ημετέρους». Και αυτό επισημαίνεται με πολύ εμφατικό τρόπο γιατί ίσως κάποιοι έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι η προσφορά του συσσιτίου γίνεται από και προς συγκεκριμένους ανθρώπους.

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή στην φετινή μας εκδήλωση και σας ευχόμαστε καλή διασκέδαση.

 

Άγνωστος συγγραφέας

Ο άσπλαχνος Πλούσιος

1.Ένα θέμα πολυλέγεται από πολλούς και μάλιστα λέγεται από πολύ παλαιά, αδελφοί χριστιανοί. Το θέμα αυτό είναι το κατά πόσο είναι δίκαιος ο Θεός, αφού άλλοι ευτυχούν και άλλοι υποφέρουν. Και μάλιστα συμβαίνει να υποφέρουν οι καλοί και να ευτυχούν οι κακοί. Το θέμα αυτό λέγεται «θέμα θεοδικίας». Γι᾽ αυτό το θέμα μιλάει από παλαιά η Αγία Γραφή, αφού μάλιστα ένα ολόκληρο βιβλίο, το βιβλίο του Ιώβ, είναι αφιερωμένο σ᾽ αυτό. Αλλά το θέμα αυτό το λύνει καθαρά η σημερινή ευαγγελική περικοπή, που μας λέει και μας τονίζει ότι υπάρχει και άλλη ζωή πέρα από αυτή την παρούσα. Στην παρούσα ζωή, είπε κάποιος, τα πράγματα που συμβαίνουν είναι σαν ένα περσικό χαλί στρωμένο ανάποδα. Ανάποδα το περσικό χαλί δεν φαίνεται ωραίο, αλλά και δημιουργεί και απορίες, πως και γιατί αυτή η ραφή εδώ, και πως και γιατί αυτή η ραφή εκεί; Αλλά στην εμποσθία όψη το περσικό χαλί είναι υπέροχο και τότε με την ωραιότητα των σχημάτων του νοούμε γιατί στην άλλη του όψη φαίνονταν περίεργες και μπερδεμένες οι ραφές. Φαίνονταν έτσι, για να φανεί το χαλί ωραίο στην κυρία του, την εμπροσθία του όψη!

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Ο άσπλαχνος Πλούσιος”