Κατηγορία: Βιβλιοπαρουσίαση

Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον έζησα

«…Όταν αναπολώ τα περασμένα, σκέφτομαι καμιά φορά ότι, όπως εγώ έζησα τον Άγιο Ιάκωβο, έτσι και σήμερα υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας άλλοι άνθρωποι, είτε μοναχοί, είτε ιερείς ή απλοί λαϊκοί, που φαίνονται σαν κοινοί άνθρωποι, αλλά είναι Άγιοι. Όταν μάλιστα βλέπεις κάποιους ανθρώπους να ζουν ιδιαίτερα προσεκτική ζωή και να είναι ταπεινοί. Πιστεύω πως η ταπείνωση είναι το κατ’ εξοχήν γνώρισμα των Αγίων. Κι είναι αυτή ακριβώς η ταπείνωση που τους κάνει να κόβουν το θέλημά τους και να γεμίζουν αγάπη για τον διπλανό τους. Όποιος δεν είναι ταπεινός, δεν μπορεί να αγαπήσει…».

Η μορφή ενός σύγχρονου αγίου, του Αγίου Ιακώβου (Τσαλίκη) του εν Ευβοία,

μέσα από την περιγραφή του Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου (Ιωάννου).

Στην εποχή μας όπου βάλλεται με μένος τόσο η ιδιότητα του πατέρα όσο και η μορφή του ορθοδόξου ιερέα, η έκδοση αυτή καταθέτει τις εμπειρίες και τις πράξεις εγγάμων ιερέων της εποχής μας που διακρίθηκαν και ως πατέρες και ως ποιμένες. Τα κείμενα συλλέχθηκαν μετά από έρευνα δύο ετών και η ξεχωριστή αυτή έκδοση συγκεντρώνει πολύτιμες μαρτυρίες σύγχρονων συγγραφέων, επιστημόνων αλλά και ιερέων, παιδιών και εγγονών εγγάμων ιερέων της εποχής μας. Ταπεινά καταθέτουν τις αναμνήσεις τους από τη ζωή τους κοντά σε αγωνιστές λευίτες, ζωντανεύοντας στιγμές και αναμνήσεις από τα χωριουδάκια τα σκαρφαλωμένα στα βουνά της Ηπείρου ως τα αγιασμένα χώματα της Κρήτης και από την Ιωνία και την Πόλη ως την Αθήνα και την Πελοπόννησο, αλλά και τα γεμάτα από παπαδιαμαντική ατμόσφαιρα ξωκκλήσια της Ύδρας. Την έκδοση προλογίζει η πρεσβυτέρα Ελένη Λεφάκη Στάτη από τον Αρχάγγελο της Ρόδου, ενώ στην εισαγωγή παρατίθεται ένα κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη για τον πατέρα του π. Αδαμάντιο. Τα υπόλοιπα κείμενα υπογράφουν: Γεώργιος Αντωνάκης για τον παπα Αντρέα Αντωνάκη, Νικόλαος Σταματάκης για τον παπα Γιώργη Σταματάκη, π. Διονύσιος Ταμπάκης, για τους Χριστομαραθωνοδρόμους ιερείς των ηπειρώτικων βουνών, Πορφύρης Νταλιάνης για τον π. Στέφανο Νταλιάνη βοηθό του αγίου Ευμενίου, Σταυρούλα Σεϊτανίδου Σταμάτη για τον π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο, Νίκη Γαλάνη για τον πατέρα της, Μαρία Κοτοπούλη για τον παππού της π. Ανδρέα, Σταύρος, Βασίλης, Νεκτάριος, Παρασκευή και Παύλος Πουλογιαννόπουλος για τον π. Γεώργιο Πουλογιαννόπουλο, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου για τον πατέρα του, Γεώργιος Παπαθανασόπουλος για τον παππού του π. Γεώργιο Ψαλτόπουλο, Αρχιμ. Δοσίθεος, ηγούμενος Τατάρνης για τους εγγάμους ιερείς της Πόλης, Δημήτριος Γ. Μεταλληνός για τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, Αρχιμανδίτης Μεθόδιος Κρητικός για τον παπα Γιώργη Κρητικό, π. Βασίλειος Χριστοδούλου για τον παπα Γιώργη Σκόνδρα, π. Βίργκιλ Γκεοργκίου για τον π. Κωνσταντίν Γκεοργκίου, Ελπίδα Πατεράκη – κείμενο “Παπαδοπαίδια με φτερά”.

Αυτά τα «25 μαθήματα για την ελληνική ιστορία» δεν συνιστούν μια γραμμική ιστορική αφήγηση. Επιμένουν αφ’ ενός στην απαραίτητη ιστορική περιοδολόγηση –τις τρεις ιστορικές φάσεις της ιστορίας του ελληνικού έθνους και τη διάκριση των περιόδων της ιστορίας του νεώτερου ελληνισμού από το 1204 μέχρι σήμερα– ενώ εγκύπτουν λεπτομερέστερα στα γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας, από την Επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα. Τα πρόσφατα ιστορικά γεγονότα, άλλωστε, συνιστούν εν πολλοίς την εξέλιξη παλαιότερων τάσεων και τον καμβά πάνω στον οποίο εγγράφεται η ίδια η παρούσα πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα.

Αναζητώντας, λοιπόν, λύση στα υπαρξιακά αδιέξοδα που βιώνουμε, κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτή δεν μπορεί να ανευρεθεί αν δεν επιχειρηθεί ένας έστω διαγραμματικός απολογισμός της ιστορικής πορείας του ελληνισμού, καθώς η ιδιοπροσωπία του ελληνικού έθνους είναι ιστορικής υφής, δηλαδή μπορεί να αντικρίσει το ίδιο του το μέλλον μόνον εφ’ όσον έχει μια βαθιά συνείδηση και γνώση της ιστορικής του διαδρομής και της συνέχειας του. Και παρότι κάτι τέτοιο ισχύει για όλα τα έθνη, για τους νεώτερους Έλληνες αποκτά αποφασιστική σημασία, δεδομένης της υπαρξιακής κρίσης που βιώνουμε μετά το 1922: το άλλοτε υπαρκτό πολιτισμικό, γεωγραφικό και πληθυσμιακό εύρος έχει αντικατασταθεί, κατ’ εξοχήν, από το ιστορικό βάθος.

Ωστόσο η πρόσκτηση μιας ιστορικής συνείδησης δεν είναι κάτι απλό ή εύκολο. Διότι αυτό το «μαρμάρινο κεφάλι» μιας μακραίωνης ιστορίας κινδυνεύει, «να εξαντλήσει τους αγκώνες μας». Κινδυνεύει να μας οδηγήσει στην απραξία κατέναντι στο μέγεθος μιας ιστορίας που φαντάζει δυσβάστακτη για τις μικρές, στενές μας πλάτες. Γι’ αυτό και πολλοί χάνονται μέσα στα τενάγη του Μαραθώνα ή στα πεδία των Γαυγαμήλων και του Ματζικέρτ, αδυνατώντας να πραγματοποιήσουν την απαραίτητη ιστορική διάκριση που χαρακτηρίζει μια εδραία και ισορροπημένη συνείδηση.

«Άραγε πώς σμιλεύτηκε ένας χαρακτήρας τόσο ιδιαίτερος, που να συνδυάζει πίστη ακλόνητη και αδιατάρακτη προς τον Χριστό και την Παναγία, αλλά και αγάπη μεγάλη προς τους ανθρώπους; Τι τον έσπρωχνε να τον νοιάζει πρώτα και κύρια ο Ουρανός;»

Ο μακαριστός Γέροντας Αμβρόσιος της Ιεράς Μονής Δαδίου, ως την ύστατη πνοή θεράπων της Παναγίας Γαυριώτισσας, κατά Χριστόν φίλος εγκάρδιος με τον όσιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη και τον μακαριστό επίσκοπο Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιο (Κόμπο), εν ζωή και μετά θάνατον νουθετεί και οδηγεί τις ψυχές μας σε μονοπάτια φωτεινά.

-Ο Κύριος είναι ζωντανός και είναι εδώ, παιδιά. Παρών! Δεν κάθεται στον θρόνο Του, εκεί, και να λέμε «Που θα Τον βρούμε;» Άμα ανοίξεις τα μάτια, θα Τον δεις. Άνοιξε τα μάτια, γιατί έχουμε παραπέτια μπροστά και δεν βλέπουμε..

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων, με πρωταγωνιστή έναν ξύλινο σταυρό, αργά-αργά ξεδιπλώνεται ένα άγνωστο σχεδόν κομμάτι της Ιστορίας. Η τρισχιλιόχρονη διαδρομή της Βορείου Ηπείρου, που λιμνάζει μπερδεμένη στα γρανάζια των διπλωματικών σκοπιμοτήτων και της πολιτικής, παραμένοντας ατελείωτη. Ίσως γι’ αυτό και η διήγηση αυτού του βιβλίου μοιάζει να μην έχει τέλος, αφήνοντας στον αναγνώστη ένα ζωντανό δίλημμα και μαζί, την ευθύνη της προσωπικής του επιλογής. Αν οι ήρωες θα δικαιωθούν ή θα παραμείνουν θλιβερά ξεχασμένοι. Ο καθένας ας αποφασίσει για το τέλος που θα ‘θελε να δώσει, όχι τόσο στο βιβλίο, όσο στην ίδια την Ιστορία…».

Οι εκδόσεις Άθως με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του κυρίου Κώστα Παναγόπουλου με τίτλο Το Μεγάλο Μυαλό, πατήρ Ανανίας Κουστένης.
Ένα χειμαρώδες βιβλίο για έναν χειμαρώδη και πολυαγαπημένο, σύγχρονο πνευματικό πατέρα.
Έναν πατέρα που επισταμένα μελετούσε, εμπνευσμένα μιλούσε, αφοσιωμένα διακονούσε τους ανθρώπους και τον Χριστό.
«Αυτοπροαίρετα έγκλειστος των Εξαρχείων, είχε βρει το μονοπάτι της μελέτης και της θυσιαστικής αγιότητας», περιγράφει εύστοχα ο συγγραφέας Κώστας Παναγόπουλος.
Και προσθέτει: «Καταλάβαινες αγιότητα κι έκανες καλά. Όσα εκείνος τα έκρυβε, τα ξεχείλιζε πάνω του ο Θεός».

Αυτό το βιβλίο, αποτελεί μία προσπάθεια να εκπληρώσω το δικό μου χρέος.
Πρωτίστως, απέναντι στον Χριστό που με κράτησε ζωντανό στις μάχες.
Δεύτερον, απέναντι στους συμπολεμιστές μου, άλλοι εκ των οποίων έπεσαν στα πεδία της Τιμής και άλλοι αιχμαλωτίσθηκαν, όταν άδειασε η θαλάμη του όπλου τους από σφαίρες. Είναι αυτοί, που σαπίζουν ακόμη στα κολαστήρια των τουρκικών στρατιωτικών φυλακών, αγνοημένοι παντελώς από τους “αρμοδίους” εκπροσώπους του ελληνικού κράτους. Ώφειλα να μιλήσω εγώ γι’ αυτούς, που έκτοτε δεν μπορούν να μιλήσουν.
Και τρίτον, απέναντι στην αλήθεια, την οποία οφείλω να παραδώσω ατόφια και αναλλοίωτη στις επόμενες γενεές των Ελλήνων. Την σκυτάλη της συνεχείας μας, οφείλουμε να την παραδίδουμε στα χέρια τους και όχι πεταμένη στο χώμα ή στην λάσπη.
Ιδρωμένη ναι…, ματωμένη ναι…, αλλά στα χέρια τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο τίτλος του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας «Για την Ελλάδα που ματώνει», φωτογραφίζει εύγλωττα το περιεχόμενό του. Μέσα από τα πολυάριθμα και επίκαιρα άρθρα του, αναλύεται το δράμα του νεοελληνικού κράτους που, επί 201 συναπτά χρόνια, δεν του επιτράπηκε να αποκτήσει εθνική ανεξαρτησία. Το μαύρο σύννεφο μιας ακραίας υποτέλειας, που επιβαρύνθηκε ακόμη περισσότερο με τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια, υποχρεώνει την πατρίδα μας, εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, να περνά τα διεθνή συμφέρον τα πάνω από τα εθνικά, ακόμη και όταν αυτή η προτίμηση καταστρέφει το σύνολο των θετικών προοπτικών της. Το ιδιότυπο αυτό αποικιοκρατικό καθεστώς, κατακυριεύει όλες τις εκφάνσεις του ελληνικού κράτους, απομυζώντας κάθε ικμάδα και κάθε αναπτυξιακή του δυνατότητα. Η απεικόνιση του μακροχρόνιου αυτού ελληνικού δράματος επιχειρείται μέσα από την ανάλυση επιλεγμένων συμβάντων, αποφάσεων ή παραλείψεων σε επίπεδο εθνικό, πολιτικό, οικονομικό, νομισματικό, δημογραφικό/μεταναστευτικό, εξωτερικής πολιτικής, αλλά και παραίτησης από δικαιωματικές διεκδικήσεις, όπως αυτή περιέχεται στα έξι κεφάλαια του νέου μου βιβλίου. Καθώς η συνέχιση της ίδιας καταστροφικής πορείας στα χρόνια που έρχονται, οδηγεί την Ελλάδα, με απόλυτη δυστυχώς βεβαιότητα, σε πλήρη εξαφάνισή της από προσώπου Γης, θέλω να ελπίζω ότι το περιεχόμενο του ανά χείρας έργου θα συμβάλλει, αρχικά στην ευρύτερη συνειδητοποίηση αυτού του θανάσιμου κινδύνου, και στη συνέχεια στην έγκαιρη αποτροπή του.

Συγγραφέας

ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΜΑΡΙΑ

Αριστούχος απόφοιτος της Σχολής ΝΟΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης έκανε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Σορβόννη του Παρισιού από όπου έλαβε το Κρατικό Διδακτορικό Δίπλωμα Οικονομικών Επιστημών με άριστα και έπαινο. Η διδακτορική της διατριβή εκδόθηκε με δαπάνες του CNRS της Γαλλίας και δημοσιεύθηκε στη γαλλική σειρά SEDES. Σπούδασε, επίσης, και έκανε έρευνα στα Πανεπιστήμια London School of Economics, Berkeley (ΗΠΑ), και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας (Fiesole). Υφηγήτρια στο ΑΠΘ και καθηγήτρια Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Σύμβουλος στον ΟΟΣΑ Παρισιού, αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Οικονομολόγων Γαλλικής Γλώσσας και του CEDIMES. Πρόεδρος Επίτιμων Διδακτόρων του Πανεπιστημίου Valahia της Ρουμανίας, πρόεδρος του «Ιδρύματος Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη». Υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα πρύτανης, και ε- κλέχτηκε τρεις φορές στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης. Το βιογραφικό της σημείωμα είναι δημοσιευμένο στις εκδόσεις Who is Who. Τιμήθηκε με την απονομή του τίτλου της Επίτιμης Διδάκτορος από τα Πανεπιστήμια Δημόκριτος (Θράκη), Valahia (Ρουμανία), Kainar (Almaty-Kazakhstan), Barnaoul-Altai στη ρωσική Σιβηρία και Annaba (Αλγερία). Έχει βραβευθεί με πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο της, περί της περιφερειακής ανάπτυξης της Ελλάδος, είναι επίτιμη δημότης της Κομοτηνής και τιμήθηκε με 4 χρυσά μετάλλια της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, για την κοινωνική της δράση, με την επιλογή της ως Jean Monnet Fellow, στο Ευρωπαϊκό Παν/κό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας και με πρόσκληση για επίσημη επίσκεψη στο State Department των ΗΠΑ. Με διάταγμα της 17ης Ιουλίου 2008, και με υπογραφή του προέδρου της Γαλλίας Nicolas Sarkozy της απονεμήθηκε το γαλλικό παράσημο του εθνικού τάγματος του ιππότη της Legion d’ Honneur. Από το 2010 είναι επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ρουμανίας. Έχει προσκληθεί για μαθήματα, διαλέξεις και έρευνα από τα πανεπιστήμια της Ουάσιγκτον, Νέας Υόρκης, Παρισιού, Ρώμης, Βόννης, Μασσαλίας, Φλωρεντίας, Τεργέστης, Σόφιας, Μπρατισλάβας, Βαρσοβίας, Κρακοβίας, Μελβούρνης, Buenos Aires, Κόρντομπα, Rio de Janeiro, Ν. Κορέας, Port de Prince, Υaoude, Αλμάτυ (Καζακστάν), Ριγέκα (Κροατία), Fribourg (Ελβετία), Targoviste (Ρουμανία). Έλαβε μέρος ως ειση- γήτρια, διοργανώτρια και πρόεδρος σε αναρίθμητα διεθνή συνέδρια ανά την υφήλιο. Της ανατέθηκε ερευνητικό έργο από την ΥΠΑΒΕ, το CNRS του Παρισιού, το ΕΚΚΕ, τον ΟΟΣΑ Παρισιού, το ΝΑΤΟ, το ΙΜΧΑ, το ΚΕΠΕ, τον ΕΟΜΜΕΧ, το Ευρωπαϊκό Παν/κό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, το Παν/μιο Μακεδονίας. Το δημοσιευμένο έργο της ανέρχεται σε 52 συγγράμματα, μελέτες, μονογραφίες και έρευνες, και σε 650 επιστημονικά άρ-θρα στα ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά, ρουμανικά και ρωσικά, και έχει τιμηθεί με πρώτα βραβεία, επαίνους και σωρεία βιβλιοκρισιών και αναφορών. Σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, και με κομματική αποστασιοποίηση, συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση κοινής γνώμης, για τα επίκαιρα οικονομικά θέματα. Οι πολλές χιλιάδες φοιτητών και οι πολυπληθείς διδάκτορες, υπό την επίβλεψή της, έχουν στελεχώσει ΑΕΙ της Ελλάδος και του εξωτερικού, καθώς και τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι και αληθινή…

Ένα παιδί που ξεφεύγει από τον πόλεμο και την καταστροφή, ένας νεαρός άνδρας που μεγαλώνει μέσα στην αγάπη των ανθρώπων που συνάντησε. Ένας επιστήμονας που γυρνάει στην πατρίδα του για να δώσει λίγα απ΄ όσα έλαβε. Που επιζητεί να ζήσει και να προσφέρει, όσο μπορεί, όπως ο  Σωτήρας του, ο Χριστός.

Ένα μυθιστόρημα που διαβάζουμε με κομμένη την ανάσα, μέχρι την τελευταία σελίδα του.

«Ένας άνθρωπος μέσα στο άπειρο σύμπαν… Απειροελάχιστος αυτός, πολεμώντας  μέσα σε απρόβλεπτο ωκεανό δοκιμασιών, δυσκολιών, θλίψεων, πόνων, πληγμάτων και τραυμάτων… Άνθρωπος με αίμα και δάκρυα και βάθος απροσμέτρητο, μέσα στη μικρότητά του, την αδυναμία του, τη μοναδικότητά του, την ελευθερία του…».

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Η ζωή ενός Αγίου είναι ένα είναι ένα παράθυρο στον ουρανό, ένα φωτάκι ελπίδας στον γκρίζο κόσμο που καλούμαστε να ζήσουμε. Αυτός είναι και ο λόγος που γράφτηκε κι αυτό το βιβλίο. Για να παραμείνει το παράθυρο ανοιχτό στον ουρανό. «Για να ρωτάς τον ουρανό!». Για να κρατήσει μέσα σας ζωντανή την ελπίδα, για έναν κόσμο όπως τον ονειρεύεστε, μέσα στην αγάπη και στην απέραντη αγκαλιά του Θεού